Home » Hengelo » Geschiedenis

Geschiedenis

Het dorp Hengelo komt voor uit het kerspel Delden in de buurschap Woolde rond de Hof te Hengelo en de daarbij behorende kapel. De naam Hengelo is een afgeleide van de Germaanse woorden hangi- (helling) en -lauha, (bosje op hoge zandgrond). In de periode 1525-1530 bouwde Fredrik van Twickelo op zijn Hof Hengelo het Huis Hengelo. Van dit in 1821 gesloopte huis zijn momenteel alleen de fundamenten nog zichtbaar.

Tekening Twickel.
19e eeuwse tekening van Kasteel Twickel te Delden.

Uit archeologisch onderzoek is gebleken dat er op de plaats waar het huidige Hengelo zich bevindt al een paar duizend jaar bewoning is geweest. Begin jaren 1980 werd er aan de rand van het Twentekanaal een vuistbijl gevonden. Deze vondst vormt een bewijs dat er zelfs 75.000 jaar geleden al mensen in deze contreien leefden. De vuistbijl is nu te bewonderen in het Natuurmuseum Natura Docet te Denekamp.

In 1802 had het dorp al een eigen dorpsbestuur. In die tijd was het niet meer dan een geheel van een honderdtal boerderijen en kleine landarbeidershuisjes. In 1811 ontstaat de gemeente Hengelo en is lange tijd een kleine plaats. met de doorbraak van de Industriële revolutie van de negentiende eeuw groeit de stad echter. In de begintijd is er redelijk wat textielindustrie in Hengelo, maar deze industrietak werd langzaam maar zeker verdrongen door de technische industrie waarbij een grote rol was weggelegd voor de familie Stork. In 1859 vestigde de familie Gebr. Stork & co, een fabriek voor machineonderdelen. Andere grote fabrieken als Hazemeyer, Heemaf, Koninklijke Nederlandse Zoutindustrie en Hollandse Signaalapparaten volgden hierna. Door deze ontwikkelingen groeide Hengelo in rap tempo van een dorp naar een meer stedelijk gebied.

Door de strategische industrie werd Hengelo in de Tweede Wereldoorlog regelmatig gebombardeerd. Een bombardement 6 en 7 oktober 1944 verwoeste vrijwel het gehele centrum van de stad. In de naoorlogse jaren kreeg Hengelo het aanzien van een typische wederopbouwgemeente. In de zestiger jaren werden veel nog aanwezige oude gebouwen en zo verdween onder meer het karakteristieke witte gemeentehuis om plaats te maken voor een modern ontwerp met een toren die doet denken aan die van Siena en Florence. De Rooms-Katholieke Sint-Lambertusbasiliek uit 1890 is één van de opvallendste bouwwerken die de tand des tijds overleefde.

silouttefoto van hengelo.
Siloutte van het Hengelose centrum met Staduistoren en Lambertuskerk.